چیست در زمزمه ی مبهم آب؟

چیست در زمزمه ی دلکش برگ؟

چیست در بازی این ابر سپید؟

روی این آبی آرام بلند؟

که تو را می برد اینگونه به ژرفای خیال؟

چیست در خلوت خاموش کبوترها

چیست در کوشش بی حاصل موج؟

چیست در خنده ی جام؟

که تو چندین ساعت

مات و مبهوت به آن می نگری؟

نه به ابر

نه به آب

نه به برگ

نه به این آبی آرام بلند

نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام

نه به این خلوت خاموش کبوترها

من به این جمله نمی اندیشم

من مناجات درختان را .هنگام سحر

رقص عطر گل یخ را با باد

نفس پاک شقایق را .در دامن کوه

صحبت چلچله ها را با صبح

نبض پاینده ی هستی را .در گندم زار

گردش رنگ و طراوت را در گونه ی گل

همه را می شنوم.می بینم

من به این جمله نمی اندیشم

به تو می اندیشم

ای سراپا همه خوبی

تک و تنها به تو می اندیشم

همه وقت...همه جا

من به هر حال کا باشم.به تو می اندیشم

تو بدان این را.تنها تو بدان

تو بیا

تو بمان با من.تنها تو بمان

جای مهتاب به تاریکی شبها تو بتاب

من فدای تو.به جای همه گل ها تو بخند

اینک این من که به پای تو درافتادم باز

ریسمانی کن از موی دراز

تو بگیر

تو ببند

تو بخواه

پاسخ چلچله ها را تو بگو

قصه ی ابر هوا را تو بخوان

تو بمان با من.تنها تو بمان

در دل ساغر هستی تو بجوش

من همین یک نفس از جرعه ی جانم باقیست

آخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش...!

                                                  (فریدون مشیری)

   ا ی دوست عزیز خواهشمندم نظر دهید.

خدایا هر آنکه تو را یافت چه گم کرد؟ و

 هر آنکه تو را گم کرد چه یافت؟                

تنها تو را می جویم و تنها از تو طلب یاری می کن        

مرهم دل زخمی ما باش!!!

  شکر خدای کن که موفق شدی به خیر

    ز انعام و فضل او نه معطل گذاشتت

  منت منه که خدمت سلطان همی کنی

   منت شناس که به خدمت بداشتت

                                       (سعدی )                                          

 هرکسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود

            صحنه پیوسته به جاست

   خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد!

    وقتی که تو آمدی به دنیا عریان

                    جمعی به تو خندان و تو بودی گریان

     ای دوست چنان بکن که وقت رفتن

                          دیگران بگریند تو باشی خندان

متشکرم!!!!!!!

      قالی از صد رنگ خود زیر پا افتاده است

      تا توانی بگریز از یار بد

                  یار بد بدتر بود از مار بد

                          مار بد تنها تو را از جان زند

                                      یار بد از جان و از ایمان زند

یاعلی۱

من از خوش باوری آنجا محبت جست وجو کردم

بیایید قدر یکدیگر بدانیم