عاشقانه به زمین سلام کن

           رها شده در نور بیکران فریاد بزن

             ای خدای بزرگ رحمتت را بر ما تمام کن

                                     " میلاد تهرانی"

تو هم مثل من به خود می گویی

که امسال بیا از گناه عاری باش

سالهای قبل هم این گونه گذشت

امروز را بی دلیل بهاری باش!!!

                                "  میلاد تهرانی"

بار خدایا

در بهار طبیعت وجودم را بهاری گردان و قلبم را از گناه عاری

یا رب

تنهایم نگذار

میدانم که گناهانم آنقدر زیاد است که شرمنده ی درگاهت باشم

لیک خوب آگاهم که مهربانی ات از آنها افزون تر است

بارالها

در پاییز لحظه هایم

در زمستان غصه هایم

این تو بودی که رحمتت را از من دریغ نکردی 

از تو می خواهم در عفو و بخشایشت را به رویم نبدی که جز تو پناهی ندارم

و تنهایم نگذاری که جز تو خدایی ندارم

و نا امیدم نکنی که جز تو امیدی ندارم

آمین یا رب العالمین

درها به طنين هاي تو واكردم

هر تكّه نگاهم را جايي افكندم، پر كردم هستي ز نگاه

بر لب مرداب، پاره لبخند تو بر روي لجن ديدم، رفتم

به نماز.

در بن خاري، ياد تو پنهان بود، پاشيدم به

جهان.

بر سيم درختان زدم آهنگ ز خود روييدن، و به خود

گستردن.

و شياريدم شب يكدست نيايش، افشاندم دانه راز.

و شكستم آويز فريب.

و دويدم تا هيچ. و دويدم تا چهره مرگ، تا هسته هوش.

و فتادم بر صخره درد. از شبنم ديدار تو تر شد انگشتم،

لرزيدم.

وزشي مي رفت از دامنه اي، گامي همراه او رفتم.

ته تاريكي، تكه خورشيدي ديدم، خوردم، و ز خود رفتم.

و رها بودم.

                     سهراب سپهری